Kaplica
Sykstyńska, gdzie odbywają się wybory papieży, powstała w latach 1478-1481 jako
kaplica prywatna Sykstusa IV. Jest to sala długości 40 i szerokości 30m,
wysokości ponad dwadzieścia metrów. Przykryta jest sklepieniem kolebkowym z
lunetami.
W roku 1508 Juliusz II postanowił powierzyć Buonarrotiemu
całkowita przeróbkę sklepienia, które w 1481 roku pokrył Piermatteo d’Amelia freskiem
przedstawiającym usiany gwiazdami firmament. Początkowo program przewidywał
jedynie postacie dwunastu apostołów w żaglach oraz iluzjonistyczne kasetony w
beczce sklepienia. Istotnie Michał Anioł przygotował taki schemat, ale nie
będąc z niego zadowolony, nie omieszkał zapewnić sobie swobody działania u
papieża zleceniodawcy. Artysta postanowił namalować iluzjonistyczną
architekturę, która podzieliłaby ogromny sufit ( ponad pięćset metrów kwadratowych
) na różne segmenty i strefy całkowicie od siebie niezależne, tworząc pewien
rodzaj kośćca dla całości. Michał Anioł wstąpił na rusztowanie prawdopodobnie
już w sierpniu 1508 i zaczął kłaść freski od strony wejścia w kierunku ołtarza.
Natomiast logiczny porządek przedstawionych epizodów rozwija się w kierunku
odwrotnym, poczynając od początkowych scen Stworzenia, które górują nad
ołtarzem, a kończąc na scenach Potopu i Pijaństwa Noego znajdującego się nad
wejściem. Sklepienie odsłonięto 14 sierpnia 1511 roku, a 31 tego samego
miesiąca, po zdjęciu ostatnich rusztowań, freski ukazały się oczom wiernych.
Dzieło to inspirowane jest nie tylko Pismem Świętym, ale sięga swymi korzeniami
prac rozmaitych współczesnych artyście teologów.
Interpretacja fresków przez licznych badaczy nie zawsze była
jednakowa, co doprowadziło do rozbieżności w analizie niektórych epizodów.
